Sterke verhalen van rond het kampvuur....

Toen we na de barbeknoei nog ff lekker rond het vuurtje zaten met een biertje/rosé-tje kwamen de sterke verhalen natuurlijk weer als vanzelf bovenborrelen.... Capt.KRik vertelde het pinguïnverhaal dat de oplettende lezertjes natuurlijk al lang gelezen hebben. En toen ging het erover wat mensen wel doen als ze dronken zijn. Nu is Capt.KRik nog nooit zo dronken geweest dat ie niet meer wist wat ie gedaan had de volgende morgen, maar wel zo dronken dat ie zich pijnlijk bewust was van het feit dat dingen niet meer zo gingen als ie wilde.. Zo kwam ik een keer terug van een Pim-herdenking, met zoveel drank op, dat ik echt niet meer recht kon fietsen, maar de kunst was om de slingering van de fiets zo binne de perken te houden daddik op mijn eigen weghelft bleef. En dat lukte wonderwel, tot de laatste haakse bocht in het park vlak bij huis... Daar vloog ik uit en daar lag ik ruggelings in de brandnetels met mijn korte broek en hemdje aan, lekker naar de sterren te kijken. Krom van het lagge, en gelukkig zo verdoofd dat ik van de brandnetels niks voelde. De volgende dag merkte ik wel dat er brandnetels in het spel waren geweest, en bovendien lag mijn hele bed vol met kleefkruidbolletjes..... Ik ben nog even gaan kijken op die plek, en nog nooit zoveel brandnetels bij mekaar gezien.

Jan wist te vertellen dat hij een keer dronken naar huis fietste en zich heel erg moe voelde. Hij was zo moe, dat het hem wel een goed idee leek op dat moment om steeds een hazenslaapje te doen. Ik dacht nog dat ie dan steeds even langs de weg ging liggen, maar nee......... hij deed gewoon steeds een slaapje onder het fietsen! Stukje kijken..... even ogen dicht en doorfietsen, weer een stukje kijken..... En hoe dat afliep, vertelt ie de volgende keer asze me weer een biertje drinken samen (krijg ik net binne via sms). Nou, doe dan maar een toppertje en een breezert ananas....

Een ander verhaal (niet bij het kampvuur, maar naar aanleiding van Mavr der worsteling om der pak aan te krijgen) kwam van Rob... Hij was een keer met een collega gaan duiken in Vinkeveen. Allebei een droogpak, het was een beetje winters weer. Staan ze zich in hun pak te hijsen, draait die collega zijn schouder uit de kom, terwijl zijn arm al in het pak zat. Hartstikke pijn natuurlijk... dus eerst even op adem komen om te zien of hij het zelf kon verhelpen... Maar ja, toen werden ze toch een beetje koud zo met dat regenachtige bijna vriesweer... Kommop zei Rob, we gaan naar het AMC... Dus die maat van hem achterin, met duikpak en arm uit de kom... Komen ze bij de EHBO, iedereen keek zijn ogen uit.. Dokter kwam, die kreeg het ook niet voor elkaar zo met dat pak nog aan. Stond ie even te denken, gaat ie weg, om terug te komen met een grote stevige schaar! Die maat van Rob rukte zich los en riep zoiets van dat ie toch echt de schaar niet in zijn pak ging laten zetten! HAHAHAHA zat zijn arm ook meteen weer goed! Glukseg...


Als je dus op de fiets hazenslaapjes doet, moet je elke keer bijsturen als je weer wakker wordt. Dat ging een tijdje goed. Op een gegeven momen werd ik wakker, lag op de grond en keek naar een betonblok dat als tuinhek diende, op ongeveer 10 cm afstand van me. Toen werd ik verder wakker en iets ontnuchterder over het geluk dat ik had gehad met het betonblok (een ongeschonden hoofd en verder op eerste indruk geen kwetsuren). Dus wilde ik verder fietsen, dat viel tegen, aangezien mijn voorwiel nog wel netjes recht tussen de voorvork door kon rond draaien, maar er zat een deuk er in tot op de as. het was als of er 1/4 van mijn wiel weg was. Helaas heb ik toen niet geprobeerd ermee te fietsen. want als je steigert op de fiets elke keer als het gat komt zou je theoretisch er mee moeten kunnen fietsen. Dus dan maar verder gaan liften. Dat is op een dijk, waar overdag om het half uur iemand voorbij komt, s'nachts om 3 uur een uitdaging. Maar wat zijn de keuzes in leven? Lopen dan maar en thuis komen als je vader naar zijn werk gaat? en dus nog 7 km voor de boeg :-( Maar er kwam zowaar een pruttelgeluid mijn kant op, het was een brommer uit het jaar kruik. In eerste instantie reed deze me voorbij. Maar 100 meter verder op stopte hij toch. De zwaar aangeschoten jongen op de brommer mummelde iets onverstaanbaars van onderuit de helm. (iets van geen remmen heb ik achter af begrepen) Ik besloot achter op te stappen. De jongen gaf gas, vol gas en ondanks een hels kabaal gingen nauwelijks voor uit. De jongen riep iets en gebaarde dat ik moets duwen. we gingen immers nog maar stapvoets. Ik duwde als een bobslee-er de totaal verlopen brommer aan en wist ternauwernood er nog achterop te springen. Maar de brommer ging niet veel sneller (deze accellereerde zeer langzaam en af en toe haalde een windvlaag van windkracht 2 alle snelheids uit de machine) het duurde het zeker nog een uur voor dat ik thuis was, (hetzelfde stuk rij ik nu in 10 min met de auto inlc. instappen enz.) Maar goed eenmaal bij huis aangekomen gebaarde ik dat aan de bestuurder. Deze zette , na een lange reactietijd,de remprocedure in werking, en we reden vrolijk voorbij mijn huis. Op ongeveer 100 meter voorbij mijn huis bedankte ik de jongen die zijn helm op hield. Ik keek nog even naar de brommer, ik geloof dat hij een kleurenthema zwart en paars had. De bestuurder probeerde weg te rijden, hierbij heb ik ook weer aanduwhulp verleend. Nu viel me tijdens het aanduwen op dat het zadel los zat. pruttelend en langzaam snelheid winnend hoorde ik de brommer wegrijden terwijl ik me om draaide en naar huis liep. Eenmaal thuis gekomen sloop ik in bed. Terwijl ik de wonderlijke gebeurtenissen en mijn geluk lag te overdenken, hoorde ik mijn vader opstaan om naar zijn werk te gaan.


afbeelding van Capt KRik

moewe daar maar ff een biertje op drinke.... pfff als je dat blok geraakt had mejje hoof had het er net zo uitgezien als je wiel.... Maar wonderlijk toch hoe flexibel en eigenluk onkwetsbaar je lijkt te worre van alcohol....


Gebruikerslogin

Navigatie

Laatste reacties