En toen moesten de duikflessen natuurlijk weer gevuld… Andy en ik lekker met de boot naar Mali Lošinj (betekent 'Klein Lošinj', maar is ondertussen groter gegroeid dan Veli Lošinj 'Groot Lošinj' dus), konden we meteen vis kopen …. Na een lekker snelle vaartocht van een kwartiertje ofzo over een lekker vlak zeetje (met de auto doe je er haast een uur over), kwamen we de haven binnen. Eerst maar eens even tanken en dan een bakkie koffie. Toevallig was er net een duikwinkel naast het terras, dus even kijken… Hmmm op slot…Blijkt nationale feestdag te zijn, just our luck.. Dan maar verder vragen.. In de doe het zelf zaak en de hengel/speervisduikzaak konden ze ons niet verder helpen. Maar, zei die ene mevrouw, ze wist nog wel een adresje waar je flessen kon laten vullen… Wij volgen haar aanwijzingen, komen we bij een heeeeeel oud mannetje, die, nadat hij zijn schuimbekkende hond de keuken in heeft gestuurd, in gebrekkig Duits beaamt dat we onze flessen bij hem kunnen vullen. En Hoeveel kilo? Huh? Kilo? Ja, want hij vult ze op een speciale manier, en dan kon je zeker twee dagen langer koken op één vulling….. Jaja, gasflesse, dat vulde hij….daar loop je danMalitussen de zooi in de R4Zlatorogtent klemvoorkant

Weer verder gevraagd…. Nou, in Cikat was wel een vulstation….. Een stukje verderop. Wij flessen mee en de berg op… En elke keer als we het vroegen, was het een stukje verderop! Uiteindelijk hadden we zo’n 5 kilometer gelopen met elk een fles op onze nek, en ja hoor, daar was een duikwinkeltje hoor met vulstation….HEBBE ZE ALLEEN MAAR DIN-AANSLUITINGEN!!!! En geen internationaal! Hmmm gelukkig heeft ie ook een inbussleutel om onze verloopjes eruit te draaien…. Die van Mjan haar 12-liter gaat er vlot uit, maar die van de 10liter van Capt.KRik!, die zit vast…. Een flux tikje met de hamer (dee Capt.KRik even zelf) en hoppekee, hele kraan naar zijn ratsmoerdee! Ojee, nu kan er helemaal geen lucht meer in…. Pffffffffff wat zijn we lekker ver van huis zeg…. Maar goed, met één volle fles zijn we ook een (beetje) blij en de medewerker biedt ons spontaan aan om ons terug te brengen naar Mali. Achterin een Renault-4 zonder achterbank uit de tijd van Fred Flintstone, tussen een kapotte radiator, spatbord en een roestige uitlaat worden de flessen neergeploft en Capt.KRik daar weer bovenop. Hotsend en botsend en oorverdovend (die uitlaat ligt er tenslotte niet voor niks in) zijn we in tien minuten weer in de haven. Daar begint de aardige werknemer inene vreselijk op ons te schelden, en dat in deze ‘fucking world’ niets voor niets is en kortom, hij wil er geld voor hebben…
Als we uitstappen zien we vlak bij waar we onze boot hebben vastgelegd nog een duikbasis…. Nog geen 100 meter lopen…..We hebben geen zin meer en gaan lekker terugvaren… Halve liter Zlatorog piva erbij, waar een kerel al niet gelukkig van kan worden….