citrusup the stairsparkeerpleinwasdag30 december… Na een rustig ontbijtje krijgen we te horen dat onze chauffeur klaar staat om ons naar Fes te brengen. We rollen onze, niet te tillen, koffers door de steegjes naar Place El Hedim. Er staat een ‘grande taxi’ klaar, 20 jaar oude mercedes. Koffers achterin en dan op naar Moulay Indriss. Het is een mooi wit dorpje dat op een vrij steile berg is gevestigd, er zijn bijna geen straten, alleen trappen. Al het vervoer gaat binnen het dorp met ezeltjes. Zand, betonijzer, noem maar op. Ik heb kwa foto’s ook een echte ‘ezeltjesdag’. Het dorp is niet alleen een toeristisch plaatje voor westerlingen, het is ook een islamitisch bedevaartsoord. Er is (hoe kan het ook anders?) een mausoleum! Deze is van een directe achterkleinzoon van Mohammed himself. We gaan een kijkje nemen, maar het is natuurlijk niet toegankelijk voor niet-moslims… Voor de poort van het mausoleum staat een mannetje die ons meteen zijn gidsdiensten aanbiedt. ezeltjesdagmausoleumtent op zolderezeltjesdagYvonne en ik spreken al van te voren af dat hij er niet teveel geld voor gaat krijgen…:-) Via een wirwar van trappen (100en treden werkelijk) leidt hij ons naar een mooi uitzichtpunt (hij beweert dat hij er woont). En hebben we een prachtig uitzicht over het dorp en het mausoleum met zijn groen-geglazuurde dakpannen. De gids verteld dat er voornamelijk berbers op bedevaart komen. Ze slapen niet in tenten, maar worden ‘getolereerd’ onder bepaalde afdakjes. Uit zijn intonatie blijkt wel dat ie het maar niks vindt dat woestijnvolk.. Hij zegt ook ruzie met zijn buren te hebben, want hun schapen hebben zijn rozetuin kaalgevroten en het ziet er nu uit als een vuilnisbelt. Sowieso is het nogal een troep in Marokko. Als er ergens een gat in een muur zit, wordt er vuilnis ingepropt, is er een schutting, wordt er zooi achter gesmeten. We zien ook een stel vuilnismannen een paar zakken ‘opruimen’ (achter een muurtje smijten dus)..
200 kilospeelkwartiervuilnisgatVolubulis
Wandelend en keuvelend zie ik ook een school met een plein vol kinderen.. Doet me goed, kinderen die naar school gaan, begin van armoedebestrijding. De gids vertelt over de ezeltjes, ze kunnen wel 200! kilo dragen! Stoere beestjes hoor. Dan is het tijd om thee te drinken en de gids te betalen. Zoals verwacht is hij helemaal niet tevreden met zijn gage, maar we houden voet bij stuk en moeten hem een beetje afsnauwen, dan gaat hij weg, we hebben hem echt niet onderbetaald. Ik vind dit de minst leuke karaktertrek van de Marokkanen. Ze zijn aardig, beleefd en behulpzaam, maar als je ze moet betalen zijn ze NOOIT tevreden. Zelfs als je veel te veel geeft. Nou ja, ze zijn arm moeten we maar denken. De thee op terras in het zonnetje kost dan weer een krats en is lekker.

bloemenstenenmozaïekbadende nimfenpersskylineDe chauffeur brengt ons naar Volubulis, een Romeinse opgraving (een van de mooiste schijnt het) wel behoorlijk ingestort met de aardbeving in 1722 en veel stenen zijn in Meknès gebruikt voor de paleizen, maar het is aardig gerestaureerd.
Het is een imposant gezicht, deze ruïnes van 2000 jaar oud, er groeien narcissen en orchideeën tussen de stenen, en het is heel duidelijk hoe rijk de Romeinen waren toen dit gebouwd werd. De omtrekken van enorme villa’s zijn goed te zien, en de verhalen in het boekje maken het heel levendig. Huizen, winkels, een grote poort en een tempel, maar ook een (gerestaureerde) olijfpers. In sommige huizen zijn schitterende mozaïeken te zien. Niet te geloven dat die nog zo mooi zijn. Na anderhalf uur zijn we wel klaar en gaan we even thee drinken op het terras.. Er komt een grote groep aan, dus we zijn net op tijd. Hun gids is een soort Cassanova?geode kopenonderwegMarokkaanse versie van de graaf van monte christo.. wat een leip zeg..
Op het terras krijgen we zin in een frietje, maar dat kun je alleen krijgen met kebab en onze buikjes borrelen al zo… Als we om alleen friet vragen is de keuken in paniek en gaat het niet door… rare jongens die Marokkanen. Wanneer we weer naar de auto gaan wil Yvonne graag een souvenir kopen voor haar jongens. Een geode (een steen, die als je hem doorhakt vol zit met kristallen). Ze wil er één, zodat Erik en Jeroen dan allebei een helft van dezelfde steen hebben. Zou Yvonne niet zijn als ze niet een enorme knoepert zou kopen (ik schat het gevaarte op 5 kilo). Maar ik verzeker haar dat hij makkelijk mee kan in de rugzak hahahaha. Het is nog niet de laatste aankoop! Hahahaha, alles kan mee!

Op weg naar Fes kopen we granaatappels voor weinig van een klein kaboutermannetje die hiermee zijn dagomzet verzekerd ziet… Ze zijn heerlijk zoet en helemaal niet wrang. Goed voor de dorst!